vrijdag 3 april 2020 Home Zoek Contact Veel gestelde vragen Sitemap Print deze pagina  
 
 
 
Actueel
Nieuw op de site
Dossiers
Focus
Den Haag
Emancipatie algemeen
Varia
Servicepagina
Onze andere sites
 
 023
 
 Naar de vorige pagina
 
 
 >  VARIA  >  BERICHTEN  >  2003
 >  001 - 050  >  021 - 030  >  023 
Amanda Kluveld

Bedreigde mannen

Wanneer men opinietijdschriften en platforms mag geloven, is de totale feminisering van de cultuur, het onderwijs en de samenleving in het algemeen ophanden. Dat schijnt reden voor paniek te zijn. Een paniek die zo groot is dat men zou denken dat sprake is van een invasie door een in en in gemene onmenselijk sluwe vijandelijke macht. In de opiniebladen wordt de paniek week op week, editie op editie gevoed door verontrustende verhalen en complottheorieën met de volgende strekking.

Vrouwen nemen de literatuur over en mogen uitsluitend op basis van hun goedverkopende uiterlijk romans publiceren of ze nu kunnen schrijven of niet. Dit fenomeen strekt zich verder uit dan de bellettrie alleen. Ook redacties van kranten gaan massaal overstag. Zelfs deze krant is schuldig aan dit feminiseringproces doordat zij volkomen onbekende jonge vrouwen hun inzichten op de opiniepagina laat verkondigen, zoals Gerrie van der List onlangs in Elsevier voor de zoveelste maal beklemtoonde. Hij heeft natuurlijk gelijk, drie columns van vrouwen in twee weken tijd op deze pagina is een astronomisch aantal dat ieder weldenkend mens zorgen zal baren.

Nu is het zo dat de schrijvende vrouwen in Nederland ook nog eens gesteund worden door een groot publiek van vrouwelijke lezers, die aldus de vervrouwelijking van de samenleving verergeren. Dat kunnen ze zich gemakkelijk veroorloven want de meeste vrouwen zitten, zoals duidelijk werd door alweer een inzichtelijke aflevering van Elsevier, het liefst ambitieloos thuis. Terwijl hun echtgenoot zich zowat dood werkt, lezen zij in alle ledigheid de schrijfsels van hun naar voren geschoven seksegenoten. Dit alles op kosten van de staat, want ze hebben zichzelf met een beroep op wat vage typisch vrouwelijke psychische klachten en het daarbij behorende gejammer handig in de WAO gemanoeuvreerd.

Daar blijft het niet bij. Als het tijd is om naar de stembus te gaan, stemmen vrouwen vanzelfsprekend op hun seksegenoten die, zoals een coverartikel van HP/DeTijd van rond de verkiezingen suggereerde, uitsluitend op hun mooie uiterlijk door hun partijen op de lijst zijn gezet. Vaak krijgen vrouwen, waarschijnlijk door het gebruik van zwaar fysiek geweld - want vrouwen zijn in de huiselijke sfeer minstens zo agressief als mannen, zoals op de opiniepagina van deze krant en onlangs ook weer in HP/DeTijd te lezen viel (alleen seksueel geweld moet dan niet meegerekend worden bleek uit een tussenzinnetje) - hun echtgenoot zover hetzelfde te doen. Het gevolg is een Tweede Kamer gevuld met onervaren vrouwelijke kamerleden met alle chaos en ellende vandien, zoals Van Doorn niet al te lang geleden in alweer HP/DeTijd opmerkte.

En raakt de volksvertegenwoordiging niet vol met vrouwen, dan zijn het wel de universiteiten, die zoals iedereen weet niets liever doen dan jonge onervaren en minder gekwalificeerde vrouwen aanstellen als hoogleraar, zoals in het voorjaar duidelijk werd uit een column van Ronald Plasterk in de Volkskrant. Inmiddels is iets meer dan zeven procent van de hoogleraren aan de Nederlandse universiteiten vrouw, dus de zaak is voor de iets minder dan 93% mannelijke hoogleraren inderdaad behoorlijk uit de hand aan het lopen. In ieder geval wordt, zoals niet zo lang geleden te lezen viel in een artikel in het wetenschapskatern van deze krant en in het laatste nummer van Vrij Nederland, het basisonderwijs geheel en het onderwijs op de middelbare school bijna volledig gedomineerd door een vrouwelijke cultuur.

Het laat zich gemakkelijk raden wie het slachtoffer is van de feminisering van cultuur, onderwijs en samenleving. De man. En dan in het bijzonder de kleine man, niet de kleine man die Louis Davids bezong, maar het jongetje. „Vooral op school hebben jongens er last van dat vrouwelijke eigenschappen beloond worden. Stilzitten, je aan de regels houden, netjes schrijven, vlot spreken. Maar jongens moeten mannendingen doen. En mannen als voorbeeld hebben” luidt de introductie van het artikel ''Jongensleed'' in Vrij Nederland deze week. Jongens, de mannen van de toekomst, zitten opgesloten in een vrouwelijke onderwijscultuur waarin zij, ambitieus en energiek als zij zijn, niet goed kunnen gedijen. Hun fysieke kanten (schreeuwen, vechten, druk doen) worden door onderwijzeressen alleen maar negatief benaderd en daardoor wordt de mannelijkheid van die jongetjes, in de woorden van docent jeugdzorg Lauk Woltring, gecastreerd.

Gelukkig zijn er mensen, mannen in dit geval, die daar een stokje voor steken. Neem het in Vrij Nederland breed uitgemeten Rots en Water-project, ontwikkeld door onderwijzer Freerk Ykema. Het programma, van internet te downloaden, is gevuld met allerlei lichamelijke oefeningen zoals chinees boksen, verschillende traptechnieken en het gebruik maken van schuimrubberen wapenstokjes. De jongens wordt geleerd ''energieballen'' te maken en hun innerlijk kompas te vinden. Daarbij gaat men overigens erg ver om de gekwetste ego’s van de gecastreerde jongetjes op te krikken. De laatste les van het Rots en Water-project wordt in het programma als volgt samengevat: ''Seksualiteit. Freefight?? Videoscène over verkrachting binnen een vriendschapsrelatie: twee slachtoffers door gebrek aan informatie, invoelingsvermogen en zelfbeheersing.'' De verkrachter is kennelijk ook opeens een slachtoffer. De les over verkrachting maakt deel uit van een bredere vraag die in het programma als volgt wordt omschreven: ''wat is een echte vrouw, wat een echte man en wat een waarachtig mens ?''

Klaarblijkelijk weten de advocaten voor de bevrijding van jongetjes uit de hedendaagse dominante feminiene cultuur het antwoord. Door mannelijke en vrouwelijke eigenschappen zo expliciet (en in het programma van het Rots en Water-project in ieder geval ook behoorlijk zweverig, ''well done, grasshopper,'' hoor je de leermeester van ''kung fu'' David Carradine bijna lispelen) te formuleren, geven zij in ieder geval duidelijk aan wat volgens hen niet tot het vrouwelijk domein behoort, te weten: lichamelijkheid, ambitie en energie. De negentiende-eeuwse visie op de vrouw als madonna onder de stolp en de man als ambitieus publiek wezen, is niet ver weg. In ieder geval hebben de jongensbeschermers geen boodschap aan alle ingewikkelde discussies over nature/nurture, over machtsverhoudingen en over cultuur- en tijdgebonden eigenschappen van gender. Typisch vrouwelijk om daar al die jaren over te zeuren. Echter, geen vrouw zo zeurderig, drammerig, zielig en hysterisch als de nieuw uitgevonden en zich nu al zo bedreigd voelende man.



Deze column verscheen in NRC-Handelsblad van 8 juli 2003 en is hier met toestemming van de auteur overgenomen, in afwachting van plaatsing op haar homepage.