woensdag 12 december 2018 Home Zoek Contact Veel gestelde vragen Sitemap Print deze pagina  
 
 
 
Actueel
Nieuw op de site
Dossiers
Focus
Den Haag
Emancipatie algemeen
Varia
Servicepagina
Onze andere sites
 
 2005
 Mathilde van den Brink
 
 Naar de vorige pagina
 
 
 >  FOCUS  >  ONZE VROUW IN  >  NEW YORK
 >  2005 
ONZE VROUW IN NEW YORK : Mathilde van den Brink
hspace=0
Ieder jaar vaardigt de Nederlandse Vrouwen Raad een vrouw af naar de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties.

Dit jaar is dat Mathilde van den Brink; in maart 2005 schreef zij op deze site een eerste dagboek: over haar voorbereidende ervaringen bij de Commission on the Status of  Women in New York.

Zij maakte in oktober 2005 als ''vrouwenvertegenwoordiger'' deel uit van de niet-ambtelijke regeringsdelegatie. Hierover schreef zij een uitvoerig verslag.
Meer over Mathilde van den Brink [informatie nu online]


VERSLAG, 11 t/m 30 oktober 2005 : Gender equality, development and peace

11 oktober: The hidden face of violence - mijn eigen speech -
Deze eerste week staat in het teken van Women 2000: “gender equality, development and peace for the twenty-first century”. Het wordt een druk programma. Van te voren is er met Mira Woldberg - eerste secretaris van de P.V. (ambassade) - contact geweest over mijn programma voor de komende drie weken. Vanzelfsprekend wil ik zoveel mogelijk bijeenkomsten bijwonen. Nu ik deel uitmaak van de Nederlandse regeringsdelegatie mag ik dit keer ook naar closed meetings!
Ik volg de speeches vandaag maar met een half oor: in gedachten ben ik al bij mijn eigen statement, “the hidden face of domestic violence” dat ik in de middag als 13e spreker zal uitspreken. Op het laatst zijn er nog enkele (kleine) wijzingen aangebracht, en ik besluit opnieuw om de tijd te checken: 7 minuten staan ervoor, en volgens mijn horloge haal ik het net. Door het lange werken aan de speech kan ik het bijna niet over mijn hart verkrijgen om mooie zinnen in te korten of wel te schrappen.  Zoals één van de medewerkers op de P.V zei: ”It’s like killing your baby”! Ik hou de ochtendbespreking na een tijdje voor gezien. Ik zal de tekst van de speeches later wel te pakken krijgen en het commentaar te horen van diegenen die de bijeenkomst hebben bijgewoond.
En dan is het zover. De voorzitter: “ I’ll give the floor to the distinguished representative of the Netherlands”. Het groene lampje brandt. Bijna uit mijn hoofd breng ik naar voren dat huiselijk geweld een gesel is in de wereld, dat het niet alleen een vrouwen issue is en “iets” wat in de privé sfeer thuis hoort. Dat bestrijding van huiselijk geweld essentieel is in het behalen van alle MDG doelen. Kortom, ik lees de speech. Ik ben trots op de sterke tekst, dankzij de bijdragen van anderen en met Carien Evenhuis als editor!
Het gaat goed en net binnen de tijd. De boodschap komt goed over. Men vindt het verfrissend: één thema uitgelicht uit het grote dossier over geweld tegen vrouwen. Handen worden geschud, kaartjes uitgedeeld, afspraken gemaakt voor een vervolggesprek. Ook de volgende dagen komen er mannen, jawel, en ook vrouwen op me af om me te feliciteren met mijn speech. Ik nodig ze uit voor een workshop volgende week, want er moet wel een vervolg komen!

Andere landen
De rest van de week probeer ik zoveel mogelijk speeches van andere vrouwenvertegenwoordigers te horen. Tot mijn verrassing zijn dat meer mannen dan vrouwen! De zeven minuten speeches gaan in het algemeen in op wat nationaal is bereikt; het verbeteren van de positie van de vrouw in politieke besluitvorming en deelname aan het maatschappelijk leven, geweld tegen vrouwen wordt meermalen aangehaald.
Wat springt eruit? 
Diverse landen (o.a. Iran, Tanzania namens de SADC landen) verwijzen naar de studie inzake geweld tegen vrouwen ( in- depth study on all forms of violence against women), ingediend door Frankrijk en Nederland. Zij doen een beroep op het secretariaat deze studie snel in behandeling te nemen. Ik ga dit volgen deze komende weken.
Interessant is de bijdrage van Verenigde Arabische Landen: landen kunnen zich niet achter de Islam verschuilen als het gaat om geweld tegen vrouwen! Pakistan verwijst naar een wet (2004) om eremoorden te vervolgen en tegen te gaan. Singapore noemt de ouderschapsregeling voor vaders en moeders, subsidies voor kinderopvang. Dit alles in het kader van gezinspolitiek, om ervoor te zorgen dat er meer kinderen komen en dat de balans tussen arbeid en zorg wordt verbeterd... 
Oman: meer dan 50% van de studenten aan de belangrijkste universiteit van Oman is vrouw! Twee vrouwelijke ambassadeurs zijn benoemd, een in Nederland en een in Washington.
 De bijdrage van de Verenigde Staten, uitgesproken door ambassadeur Ellen Sauerbrey, geeft weer te denken. De initiatieven van president Bush op het terrein van bestrijding vrouwen en kinderhandel, hiv/aids, malaria, tuberculose bestrijding, $400 million in 4 jaar basis educatie t.b.v 80 millioen Afrikaanse kinderen worden breed uitgemeten. Als je deze ambassadeur beluistert krijg je de indruk dat de V.S alle landen van goede wil helpt en subsidieert. Maar laat je de bedragen tot je doordringen, dan staan die niet in verhouding tot de Nederlandse bijdrage!
De bijdrage van de Europese Unie, uitgesproken door het Brits voorzittersschap begint terecht met de opmerking dat 2005 een belangrijk jaar is voor gender equality and the advancement for women. Maar de CSW 49 toont ook duidelijk aan dat ondanks vooruitgang er nog veel moet gebeuren op alle terreinen van gelijke rechten van mannen en vrouwen. Dat vrouwen vaak dubbel, of driedubbel worden gediscrimineerd. Niet alleen op sekse, maar ook op etniciteit, geloof, handicap, leeftijd en seksuele geaardheid. Mede om die redenen besluit de EU haar inspanningen voor de realisatie van Beijing en Beijing + 5 te verdubbelen en de consensus bereikt op de CSW te vertalen in tangible progress on the ground. Bijna ga ik applaudisseren! Maar helaas, dat is niet gebruikelijk.

UNIFEM
Al dagen staat de Resolutie over UNIFEM op de agenda van de zgn. informals. Er wordt, zoals altijd, gesteggeld over woorden. Maar daaronder ligt een groot verschil van mening over de activiteiten van UNIFEM. Nederland heeft onder aanvoering van minister van Ardenne de subsidie aan UNIFEM radicaal ingetrokken. Motief: gendermainstreaming moet in het hele VN-apparaat doorgevoerd worden, en UNIFEM heeft lang genoeg gelegenheid gehad om genderbewustzijn te kweken. Nederland staat met dit standpunt alleen. Binnen de VN wordt er nog steeds met verbazing op gereageerd.UNIFEM wil het werk op landenniveau uitbreiden, en dat kost geld – al wordt dat laatste natuurlijk niet vermeld in de resolutie - . De discussie gaat er over, of dit alles binnen het mandaat van UNIFEM ligt. Nederland vindt van niet, en wil de resolutie afzwakken op het punt van de coördinerende taak van UNIFEM inzake gendermainstreaming. In het overleg van de Europese Unie wordt dat standpunt gehonoreerd. Uiteindelijk wordt besloten dat alle 24 EU landen - inclusief Nederland - de resolutie gaan co-sponsoren.

Noraleen Hayzer, directeur van UNIFEM
Ik ga maar eens praten met Noraleen Hayzer, de directeur van UNIFEM. Ze vertelt enthousiast over het werk van UNIFEM bij de vele verkiezingen van de laatste jaren, bijvoorbeeld  trainingen aan vrouwelijke kandidaten en leden van stembureaus. Toen ik in september jl. als EU-waarnemer voor de verkiezingen in Afghanistan was, raakte ik onder de indruk van het niveau van hun informatiemateriaal.Ook Kathleen Ferrier, CDA-kamerlid, is bij het gesprek aanwezig. Zij kan dus uitleg geven over het Nederlandse standpunt inzake subsidie aan UNIFEM. Nederland heeft die subsidie uuitdrukkelijk niet ingetrokken omdat men het werk van UNIFEM niet waardeert. Maar minister Van Ardenne vindt dat er geen apart instituut voor gender, gendermainstreaming en genderbudgettering te zijn. “Jullie minister is verkeerd geadviseerd” is direct het antwoord. “ Juist nu we veel meer de mensenrechten incorporeren in ons werk, zou het ontzettend goed zijn als Nederland weer mee doet!’’ . Fijntjes wijst Hayzer erop, dat het subsidiegat dat door het besluit van Nederland is ontstaan, inmiddels door andere landen is aangevuld!
Op mijn vraag hoe het gesteld is met de positie van UNIFEM in de VN-administratie (ingefluisterd in een eerder gesprek met E-Quality), meldt ze dat haar positie als directeur onder het niveau van bureauhoofden ligt. Dat betekent concreet, dat UNIFEM wél op het hoogste niveau mag meepraten, maar niet naar behoren wordt beloond, en óók niet aan besluitvorming mee kan doen. Een eye-opener voor Kathleen Ferrier!

Tijd voor vrouweninstituties

Equality Now!
Oproep van Equality Now: capabele vrouwen gezocht voor de post van Secretaris Generaal.”It’s women’s turn!” Equality Now wil aan het eind van het jaar een lijst van gekwalificeerde vrouwen publiceren. Ze fulmineren al jaren over de lage posities van vrouwen binnen de VN-administratie, en in de hoogste regionen is er nog vrijwel geen sprake van gendermainstreaming! Mijn speech over huiselijk geweld is bij hen prima ontvangen. Ze onderschrijven mijn aanbeveling om huiselijk geweld apart te monitoren in de landenrapportages. Mijn bijdrage kan direct worden meegenomen worden in de UN-studie over geweld tegen vrouwen. Directeur Jessica Neuwirth op haar beurt pleit bij mij vurig voor een speciale rapporteur om discriminatoire wetten voor vrouwen aan de kaak te stellen. Europa zou hier de leiding moeten nemen!

Open Society Institute
Ik probeer een taxi te krijgen, maar dat lukt niet ook al sta je half op straat en zwaai en hup zoals in Sex in the City. De subway dan maar naar de bespreking met Dr Anastasia Posadskaya-Vanderbeck, directeur van het Open Society Institute. In een breed omrande cirkel hun motto: “Your Sex Matters!”. We kennen elkaar van de bijeenkomsten tijdens de Commission on the Status of Women. Zij was de drijvende kracht in de caucus meeting met de boodschap aan Kofi Anan “One World, One Agenda”, en vertelt nu enthousiast over het Soros Foundation Network van meer dan 60 landen. Ze toont me de monitoring reports van het Netwerk Women’s Program “Bringing the EU Home”, een driejarig project van de nieuw toegetreden EU landen. Doel is, boven water te krijgen hoe het staat met de gelijke kansen en vrouwenrechten. ‘Werk aan de winkel!’ roept ze lachend. Want het is treurig gesteld. Hongarije, Polen en Bulgarije hebben nog geen snipper beleid geformuleerd. In Bulgarije, Estland en Slowakije verdienen vrouwen ca. 25 tot 30% inder dann mannen. De arbeidsmarkt is gesegregeerd. En in het onderwijs tieren de genderstereotypen nog welig. Er zijn nauwelijks vrouwen in de politieke besluitvorming te vinden. Letland heeft 2 vrouwelijke ministers, Polen 1, Slowakije geeneen. En inderdaad, slechts 1% van de mannen in Estland, Letland, en Tsjechië maakt gebruik van ouderschapsverlof.

INSTRAW
Weer terug op de Permanente Vertegenwoordiging vraag ik hoe het afloopt met INSTRAW (UN International Research and Training Institute for the Advancement of Women). Directeur Carmen Moreno heeft expliciet om steun gevraagd in de reorganisatie van INSTRAW naar meer accent op de positie van migranten en geweld tegen vrouwen. Binnen de Europese Unie is echter veel discussie over het belang van dit instituut. De landen van de G77 hechten hier juist veel belang aan: hoe kan de EU dan achter blijven? Men kan het nog niet eens worden. Zo is alles weer politiek! Voorlopige uitkomst: volgende week weer bij elkaar komen en in de tussentijd proberen een compromis te vinden.

A Safe House in Brooklyn

Vrouwenopvang in New York: de praktijk
Het wordt tijd om in de praktijk te zien hoe het in New York met de vrouwenopvang gaat. Het Nederlandse consulaat heeft mij een adres bezorgd - confidential natuurlijk -. Lastig zoeken in een lange straat zonder nummers. Het blijkt een groot oud huis te zijn. Hier kunnen vrouwen met hun kinderen gedurende 90 dagen een veilig onderdak vinden.
Op dit moment verblijven er 27 vrouwen en 83 (!) kinderen. De organisatie is in handen van het Urban Resource Institute, die totaal 12 opvanghuizen beheert. Vier daarvan zijn er voor slachtoffers van huiselijk geweld, en er is één transitiehuis. Vrouwen kunnen zich melden via een hotline ‘safe horizon’ (dag en nacht bereikbaar), via een website of via sociale instanties. In het huis hebben ze ieder een eigen kamer, badkamer  en keuken. Er is een grote staf (betaalde krachten), met een aantal vrijwilligers als achtervang.
De vrouwen krijgen in die 90 dagen een programma aangeboden van counseling, medische zorg, therapie voor de kinderen en empowerment. Er is een verlenging mogelijk van maximaal 50 dagen. Daarna gaan ze naar een transitiehuis. Een house-specialist onderzoekt dan de mogelijkheden voor permanente woonruimte. Niet makkelijk voor slachtoffers van huiselijk geweld, maar toch weer niet zo moeilijk als het vinden van woonruimte voor thuislozen.
Hoe financieren jullie deze huizen? vraag ik. De stad New York blijkt de grootste geldschieter. Daarnaast werken ze met fondsen en donaties. Ik vertel over de situatie in Nederland. Vooral de aanpak van daders wekt belangstelling. We spreken af dat ik hen het beleidsplan stuur van Fanga Musow = krachtige vrouwen, een opvanghuis voor illegale vrouwen en kinderen in Utrecht (waar ik bestuurslid ben).

Gender, what hell does that mean??

Gender en ‘peacekeeping operations’
In 2000 heeft de Veiligheidsraad Resolutie 1325 ‘Women, Peace and Security’ aangenomen. Doel: meer vrouwen inschakelen in vredes- en veiligheidsgebieden. Hoe staat het eigenlijk met de uitvoering van die resolutie?
Ik woon een bespreking bij van een aantal genderspecialisten die net als een aantal collega’s in andere landen actief bezig zijn om concrete strategieën en programma’s te formuleren. Het is een eenzame post. Het valt niet mee om zowel militairen, politie en management te overtuigen van het nut om vrouwen in te zetten bij vredesinitiatieven.
De aanwezige specialisten uit Liberia, Congo en Haïti zijn eensgezind: wat ontbreekt is eenvoudigweg de basis-informatie over gender. Een mooi voorbeeld komt uit Liberia: mannen krijgen na inlevering van hun wapens een bonus. Maar geld voor vrouwen zou beter besteed zijn! Andere ervaring: na een training voor het leger, politie en ambtenarij blijkt het verloop vaak groot. Ook is er natuurlijk een groot gebrek aan geld en human resources. Belangrijk is dat er veel energie wordt gestopt in het trainen van vrouwen voor, tijdens en na verkiezingen.
Voor mij verrassend is, dat de samenwerking met UNIFEM minder wordt gewaardeerd dan met UNDP(United Nations Development Fund). Oorzaak: met name de lokale UNIFEM staf in Afrika is niet voldoende gekwalificeerd.
Sinds een jaar is er nu een Gender Adviser actief in het UN Department of Peacekeeping Operations, Ms Comfort Lamptey. Zij ondersteunt de vrouwen in het veld, coördineert hun werkzaamheden (building and managing a knowledge base of learning) en neemt initiatieven om hun werk te mainstreamen. Nederland subsidieert dit overigens met  $350.000 per jaar. Nederland is ook lid van de donor-supportgroep, samen met Noorwegen, Denemarken, Canada en de UK..
Aan het eind van de sessie wordt afgesproken om jaarlijks met de landen specialisten bij elkaar te komen.  Geconstateerd wordt dat coördinatie tussen de vele UN organisaties absoluut noodzakelijk is. Gendermainstreaming en Genderbudgeting moeten een vast onderdeel vormen van het Departement of Peacekeeping Operations.

Gender en het VN noodfonds
“Gender is not just about women”, een intrigerend logo van  OCHA (Office for the Coordination of Hunanitarian Affairs = noodfonds) waar Kate Burns Senior Gender Adviser is. In korte tijd is er veel werk verricht, waaronder een toolkit voor de OCHA staff: een praktische leidraad om  gendermainstreaming vast onderdeel te maken van beleid, en ook om gender-issues te implementeren en te evalueren bij samenwerkingspartners. Kate Burns - een éénvrouws post - is pas sinds maart 2005 in dienst bij OCHA.. Werkers in het veld, vindt ze, moeten om te beginnen een gezamenlijke visie hebben op hulp en behoeften van mannen en vrouwen, meisjes en jongens. Dat is vooral belangrijk in de eerste fase van humanitaire noodhulp. Ze moeten zich daarbij niet alleen richten op ‘empowerment’ van vrouwen in de diverse organisaties, maar ook specifiek op de positie, rol en attitude van mannen. Zijn er safehouses voor vrouwen, dan moet er ook een centrum komen voor mannen (sic!). Zoals zij het formuleert: “We’re so blinded in one way, and tend to forget that there is another side of the gender medal, the men’s side”.

What’s on or the week that was?
Never a dull moment : Vergaderen over resoluties. Besprekingen met stafmedewerkers van de Permanente Vertegenwoordiging. Consultaties met organisaties. Iinformals (vaktaal voor het aftasten van bepaalde onderwerpen.) Ik pik er wat uit.

vrouwen op het platteland
Onder voorzitterschap van Mongolië is er een informal consultation over de situatie van vrouwen in plattelandsgebieden, een jaarlijks terugkerend agendapunt. Er ligt een prachtige tekst. Aan alles is gedacht: recht op eigendom, onderwijs, mogelijkheden om eigen bedrijfje te beginnen, recht op veiligheid en bescherming. Je wordt er blij van. Totdat je er achter komt dat er in al die vijf jaar alleen maar over kleine wijzigingen wordt gepraat. Microkredieten worden er nu in genoemd. Maar aan de werkelijke positie van vrouwen wordt niet veel gedaan.
Alleen het simpele feit dat er elk jaar aandacht wordt besteed aan deze tekst, en dat veel landen zich in de tekst kunnen vinden, blijken de belangrijkste stapjes zijn. Nu de Millennium Development Goals zijn aangenomen, houdt iedereen de moed erin. En uiteindelijk geldt: géén tekst is zéker dood in de pot!

Surinaamse Vrouwendelegatie
Tussen de bedrijven door heb ik een ontmoeting met de Surinaamse Vrouwendelegatie: Irma Loemban Tobing-Klein, voormalig ambassadeur bij de UN en Rehanna Hasnoe, NGO vertegenwoordiger, speciaal belast met gender-issues. Zij willen graag samenwerken met de Nederlandse Vrouwenraad op diverse terreinen. Men is in Paramaribo druk doende het gemeenschapscentrum voor de Vrouw te renoveren. Dat zal voor de vele stichtingen een stimulans zijn om hun activiteiten te bundelen, en om de Nationale Vrouwenraad Suriname weer een push te geven.

Een mooie dag!

International Code of Conduct voor Observers
Surprise, surprise! Wie zie ik staan onderaan de roltrap? Is dat niet Madelyn Albright vooraan de grote groep mensen opgesteld als een familieportret? Ja hoor, ze is het, niet mis te verstaan, en naast haar JimmyCarter! Kofi Anan komt aanlopen en je kunt zien hoe blij die drie elkaar begroeten. Kofi tussen hen in en daar draaien en klikken de camera’s. De foto wordt gemaakt ter gelegenheid van het ondertekenen van een Internationale Code of Conduct voor de waarnemers bij verkiezingen in de diverse landen. Een gezamenlijk initiatief van het National Democratic Institute (Madelyn Albright), het Jimmy Carter Centre, het UN Electoral Assistance Division en Internationale NGO’s. Na de fotoshoot volgt een geanimeerde vergadering. Ook OECD, Europese Unie, Raad van Europa, Afrikaanse Unie, Oceanië etc. onderschrijven het belang van een code waarin o.a. de volstrekte onpartijdigheid en professionaliteit van de observers worden gewaarborgd. Omdat ik al vele keren als waarnemer bij verkiezingen ben opgetreden, in september jl. nog in Afghanistan, geniet ik dubbel! Het is een toevalstreffer dat ik op de juiste tijd en plaats was. Alleen jammer dat ik net niet scherp de broche van Madeleine heb kunnen zien.

Yakin Ertürk, special adviser geweld tegen vrouwen

….. En ik was al in zo’n goed humeur, na een zeer geslaagde en inspirerende “briefing and conversation” met Dr Yakin Ertürk, de speciale adviseur van de Secretaris Generaal over geweld tegen vrouwen. Ik heb verschillende rapporten van haar gelezen en ben onder de indruk van haar heldere analyses en aanbevelingen. Nu hoor ik tot mijn verrassing dat zij helemaal alleen opereert, met maar 1 stafmedewerkster in Genève. En dat terwijl haar mandaat/onderzoek zich uitstrekt over alle landen in de VN! Ongelooflijk! Ofschoon bij ons ze niet om meer bestaffing vroeg, zou ze die zeker wel moeten krijgen.
Ertürk onderzoekt allereerst oorzaken èn consequenties van geweld tegen vrouwen. Niet minder belangrijk zijn echter haar fact finding missions (’’no blame and shame’’) en haar taken om juridische standaarden te formuleren en individuele klachten te volgen en daarover te rapporteren. Ze brengt nog eens in herinnering dat bescherming tegen geweld tegen vrouwen, en breder, tegen inbreuken op het gebied van de mensenrechten, bepaald nog niet vanzelfsprekend is. Ze trekt – heel treffend – de vergelijking met de bescherming als het gaat om internationaal geldverkeer tussen personen. Iedereen vindt dat heel gewoon. Waarom is dat nog steeds niet geregeld op het gebied van human rights?
Vraag uit de zaal: moeten prostitutie en abortus eigenlijk ook niet worden gerekend tot geweld tegen vrouwen gerekend? Yakin Ertürk zegt de term ‘sekswerkers’ niet te hanteren, maar ook geen moreel oordeel te willen vellen over prostitutie, althans, als dat uit vrije wil gebeurd. Ze wil volgend jaar een bezoek aan Nederland brengen om daar te zien hoe legalisering van prostitutie uitwerkt. Die mededeling lokt een zacht afkeurend gefluister in de zaal uit. Ik sta dus maar op, en probeer in een paar zinnen het Nederlandse beleid uit te leggen, en voeg toe dat wij de gedwongen prostitutie en geweld tegen vrouwen in elke vorm terdege  bestrijden. Na afloop overhandig ik Yakin Ertürk mijn statement over huiselijk geweld. Ze wil me tijdens haar bezoek aan Nederland graag ontmoeten!

Afghanistan

De twee gezichten van Afghanistan
Gelukkig, ik heb de bijdrage in de Veiligheidsraad gevonden van de Afghaanse Sweeta Noori, provinciale vrouwen medewerkster van het Ministerie van Vrouwenzaken: ‘Afghanistan, the unfinished agenda for women, peace and security.’ Ze sprak met grote ernst over de twee gezichten van Afghanistan. Het ene gezicht is wat de internationale gemeenschap zo graag ziet, nl. de vooruitgang die is geboekt (wáár), de twee verkiezingen die zijn gehouden, zonder veel slachtoffers en 25% quota voor vrouwen (óók waar). Maar dan is er ook het andere gezicht. Onafhankelijke vrouwelijke kandidaten die werden bedreigd door warlords, die werden mishandeld en zelfs gedood. De grote onveiligheid van vrouwen, niet alleen op straat - mede om die reden dragen veel vrouwen een burka -, maar ook thuis, in de familie. Huiselijk geweld. Gedwongen uitruil van vrouwen om conflicten te beslechten. Door de nood gedwongen vallen boeren terug op traditionele Afghaanse gebruiken. Zusters en dochters worden verkocht omdat ze de leningen van de drugsbazen voor het kopen van zaden niet terug kunnen betalen. Ruim 80% van de Afghaanse vrouwen is analfabeet (mannen 55%). De armoede is enorm, vergelijkbaar met die in de armste landen in Afrika. Afghanistan heeft in 2004 het VN-Vrouwenverdrag ondertekend. Maar de Raad van Islamitische Rechters heeft het nog niet goedgekeurd, en Afghaanse vrouwen kunnen er dus nog geen rechten aan ontlenen.
Tussen die twee gezichten is een eiland van vrede. Een vrede is dankzij de aanwezigheid van internationale vredestroepen. Dat eiland wordt langzamerhand groter, mede dankzij de empowerment van vrouwen, want “without strong women, we cannot build a strong nation”.

Resolutie geweld tegen vrouwen: vooral procedureel
Nederland en Frankrijk hebben een resolutie ingediend over een In-depth study of all forms of violence against women. Het is een procedurele resolutie: een steun in de rug voor DAW (Division for the Advancement of Women). In 2006 moet Kofi Annan een rapport over geweld tegen vrouwen aan de Algemene Vergadering voorleggen. DAW zal het rapport schrijven, en de resolutie dringt er op aan dat alle relevante NGO’s hierbij hun inbreng kunnen leveren.

Verslag CEDAW
Rosario Manalo, voorzitter van het Comité inzake Uitbanning van Discriminatie tegen Vrouwen CEDAW, rapporteert over de activiteiten van CEDAW in het afgelopen jaar. Ze wil het aantal bijeenkomsten per jaar uitbreiden van twee naar drie: er is een forse achterstand in de behandeling van de landenrapportage. Het Vrouwenverdrag kent op twee na het hoogste aantal ratificaties van alle mensenrechten verdragen, en er zijn dus ook navenant veel landen die moeten rapporteren. De discussie gaat over de uitbreiding van taken, vooral over de kosten die dat meebrengt. De Noorse voorzitster heeft ruim twee weken moeten buffelen om deze uitbreiding uiteindelijk erdoor te krijgen.
En natuurlijk is er het on-going process over implementatie van de uitkomst van Beijing. Kort samengevat door één van de spreeksters :”There is a need to move from commitment to action to results”!

Laatste week oktober 2005 :Debat over resolutie 1325

Debat Veiligheidsraad over Resolutie 1325: vrouwen als actieve participanten in het vredesproces
Belangrijkste onderwerp deze week was de implementatie van Resolutie 1325, “Vrouwen, Vrede en Veiligheid”. Een hele dag debat in de Veiligheidsraad over een effectieve implementatie van de Resolutie, en de rol en positie van vrouwen in het peaceprocess: preventie, gelijkwaardige deelname in besluitvorming, mainstreaming, vredesonderhandelingen, reconstructie etc.
Het gaat ook over taal: language on gender.  Begin met een sterke tekst, dus niet: “Invites”, maar “Urges”. Niet “Emphasises” maar  “Stresses”.
In de oorspronkelijke tekst  staat dat vrouwen worden gezien als slachtoffers van het conflict. Maar de belangrijkste boodschap in de resolutie is juist, dat vrouwen moeten worden gezien als actieve actoren in het peaceprocess. Ook moet het gender perspectief worden geïmplementeerd worden in de aanbevelingen, rapporten, activiteiten, strategieën en best practice analyses.
In het debat staan vier belangrijke vragen centraal:

  1. wat kunnen landen, de UN, de NGO’s doen om een gelijkmatige deelname van vrouwen in alle aspecten van het vredesproces te realiseren?
  2. Op welke manieren kunnen we de specifieke kennis en ervaring van vrouwen in conflictgebieden inzetten?
  3. Welke obstakels kunnen we wegnemen om er voor te zorgen dat vrouwen volwaardig deelnemen? en
  4. Op welke wijze kan de Peacebuilding Commission druk uitoefenen op het ontwikkelen van een integrale strategie opdat vrouwen een actieve rol kunnen spelen in het vredesproces?

Rachel Mayanja: succesfactoren voor de implementatie
Het blijft een bijzondere ervaring debatten te volgen in de Veiligheidsraad. Rachel Mayanja, assistent secretaris-generaal en Special Adviser on Gender Issues, krijgt als eerste het woord. Ze benadrukt dat deze Resolutie de positie van vrouwen fundamenteel verandert, en hen van slachtoffer maakt tot actieve participanten als peacemakers, peace-builders en onderhandelaars. Vrouwen in Afghanistan, Bosnië, Burundi, Colombia, Irak, Kongo,Soedan en Oost Timor gebruiken deze resolutie om gehoord te worden in de opbouw van hun landen. Ze wijst er op, dat in de afgelopen vijf jaar veel is bereikt. Er zijn actieplannen ontwikkeld op het gebied van gendermainstreaming. Er zijn op vele terreinen gender-sensitive richtlijnen gemaakt.  Maar ondanks dit alles zijn de lichamen van vrouwen en kinderen nog steeds battle grounds. Er moet nog veel worden gedaan op het gebied van conflict preventie, bescherming van vrouwen en kinderen, voorkomen van seksuele exploitatie en geweld.
Het succes van implementatie hangt van een aantal factoren af:

  • effectieve ondersteuning van de Veiligheidsraad;
  • commitment in de hoogste regionen van de VN;
  • volledige samenwerking door de gouvernementen, en
  • voldoende middelen.

Gendergelijkheid is absoluut essentieel voor het succes van elk vredes proces!

Noeleen Heyzer, UNIFEM: oorlog is nooit gender-neutraal
Noeleen Heyzer, directeur van Unifem, houdt ons voor dat deelneming van vrouwen in alle aspecten van het vredesproces niet een simpel doel is van gender-equality. Oorlog is nooit gender neutraal! Vrouwen zijn cruciaal voor een langdurige vrede. Zij weten wat oorlog is, wat het betekent verdreven te worden, uitgesloten te zijn van een openbaar leven. Zij kunnen en móeten deel uitmaken bij het oplossen voor een duurzame vrede. Unifem werkt in meer dan 20 conflict landen. Zij roept de UN op tot een meer holistische houding om systematisch de noden en capaciteiten van vrouwen te onderkennen, en hen deel uit te laten maken van peace-keeping operations.

Europese Unie: betere toegang van vrouwen tot onderwijs enz.
De EU onderstreept het belang dat vrouwen toegang moeten hebben tot onderwijs, basis gezondheidszorg, training en kredieten als belangrijke voorwaarden voor deelname aan alle fases van het vredesproces. Het deed me deugd dat de EU uitdrukkelijk de Secretaris Generaal opriep om meer vrouwen te benoemen in senior-levelpositions in het UN-systeem, als voorwaarde voor de implementatie en coördinatie van genderperspectieven bij conflictpreventie en vredesaktiviteiten.

NGO’s: interactief debat
Niet alleen in de veiligheidsraad wordt gediscussieerd over resolutie 1325, maar ook in de Third Committee en in de NGO Workinggroup on Women, Peace and Security .
Het debat bij de NGO-werkgroep is interactief. Ons wordt een groepsfoto getoond van regeringsleiders tijdens de General Assembly Summit. Hoeveel vrouwen en mannen tellen we? Echt tellen hoeft niet, want in 1 oogopslag is te zien dat er zo’n 13 vrouwen zijn op ruim 90 man. We krijgen ook de opdracht om paarsgewijs te praten over de vraag: “Als jullie regeringsleider zijn, wat zou je in 5 jaar tijd willen veranderen om de foto gelijker te maken?” Leuke opdracht, omdat er minstens 20 verschillende nationaliteiten aan het debat deelnemen. Een vrouw uit Birma zegt: ”Gelijke behandeling, en 50% vrouwen op alle fronten”. Uit de USA komt als inbreng: “Ik benoem een vrouwelijke opvolger van Kofi Anan” Vanuit Columbia: ”Ik benoem een vrouwelijke minister van defensie”. Korea wil op alle scholen vredesonderwijs: ‘It starts at the bottom by boys and girls’. En verder natuurlijk: Ontwapening programma’s; alle UN-troepen terugroepen; geen geld voor wapens  maar voor vrouwen en kinderen. Ach, was het maar zo simpel.

Swingend de kerk uit!

Mannenkoor en donderspeeches
Wat nog te doen op zondag 30 oktober, als je vliegtuig pas ‘s middags vertrekt? Natuurlijk, naar Harlem en een dienst bijwonen. Ik ga naar de Canaan Baptist Church of Christ, 132 West 116th Street, gelokt door “the combination of good music and powerful preaching produces a worship experience that is intellectually challenging as well as emotionally satisfying’’. And it is!! Een swingend mannenkoor. Donderspeeches door verschillende pastors.
In alle talen worden we welkom geheten – er zijn inderdaad wat toeristen -. We moeten opstaan en krijgen een hartelijk applaus. Ik voel me wat ongemakkelijk, maar de zwarte vrouw naast me pakt mijn hand. De kerk zit vol met merendeels oudere vrouwen. Prachtige hoeden, onze Bea zou zich hier thuis voelen!
En wil je leren hoe je een goede speech moet opbouwen: kom naar deze kerk, luister ademloos en kijk je ogen uit.

Demonstraties
Ik vraag de taxi langs het VN gebouw te rijden op weg naar het vliegveld, langs de hoek waar demonstraties zijn toegestaan. Verleden week zag ik “For Whom the Bell tolls”. Een oudere man en vrouw hielden het spandoek vast, hun gezichten strak van de snijdende wind. Die dag werd in 100.000 steden over de hele wereld elke minuut een bel geluid voor de 100.000 onschuldige Iraakse burgers in Operation Iraqi Freedom: to remember, to mourn, to say “No More Killing”.
En op de dag dat in de Veiligheidsraad de toekomst van Kosovo werd besproken stonden op diezelfde koude hoek twee vrouwen met een opwaaiend spandoek. Ik kon bij vlagen lezen: ‘Not UN in Kosovo, but Kosovo in UN!’
Nog steeds vind ik het spijtig dat ik de demonstratie van de grootmoeders heb gemist. Ze eisten hun kleinkinderen-soldaten terug uit Irak. Later hoorde ik dat de politie hen heeft opgepakt en met handboeien en rollators in bussen heeft afgevoerd!



THE HIDDEN FACE OF DOMESTIC VIOLENCE

Statement dd. 11 oktober 2005 door Mathilde van den Brink,  Nederlandse vrouwenvertegenwoordiger 2005 tijdens de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties.

 July 2000, the Netherlands. A 29-year-old woman is beaten by her husband with a broom and a lawn-mower in front of her children. He threatens them with a gun, and then fires. It is a blank: she lives to tell the tale. Not so the second wife of a hairdresser in Abu Dhabi, who was beaten to death by her husband because she looked out of the window. How dare she ignore his explicit prohibition?

Mr Chairperson. In Millennium Development Goal 3, gender equality is recognised as essential to the well-being of the world’s population and to combating the global phenomenon of violence against women. Violence, in particular domestic violence, is a fact of life not only in the Netherlands and in Abu Dhabi, but all over the world. In Europe alone some 50 million women are subject to domestic violence. Globally speaking, violence against women is as serious a cause of death and incapacity as cancer, and even more a risk to women’s health than traffic accidents and malaria combined.

All women are potential victims, regardless of the culture they live in, their religion or ideology, age, social or economic status or that of their partner or family. And when women are victims, so are their children. Even if they are not themselves abused, they suffer serious psychological damage through witnessing violence against their mothers, sisters and brothers. Research shows that these children run a serious risk of ecoming perpetrators or victims themselves later in life. This great risk of reproducing domestic violence is especially frightening in the light of violent conflicts within and between countries.

True safety for adults and for children begins in the family environment. Those who are not safe there will not feel safe in the streets, at school, at work and in society. Consequently the never-ending cycle of domestic violence has to be stopped: by breaking the wall of silence, by putting this issue on the public agenda, and above all by adopting concrete measures and implementing them. This strategy has been recognised by the UN in a variety of ways: Beijing+10, the role of the Special Rapporteur Ms Yakin Ertürk, in various UN organisations and, of course, in CEDAW. The EU and several international organisations try to combat domestic violence through research, action plans and concrete measures. And still, domestic violence throughout the world has not diminished. Not in countries that have adopted strong policies, such as the Netherlands, Canada and Australia, nor in countries where it has recently been put on the agenda (South America, South Africa, and now China).

Mr Chairperson. In my country, the Netherlands, we have a long history of discussing and combating domestic violence. Though we still have a long road before us and certainly need the expertise of others, we now realise there are two essential conditions which have to be fulfilled if any specific legal or policy measure is to be effective. 

  •  First, care and support for the victims, in the form of safe houses, financial support and legal assistance. 
  • Second, a public debate in which governments and their institutions participate.

I’ve just come back from Afghanistan, where I was an observer during the elections. Domestic violence is an immense problem there. But because of the secrecy surrounding the issue, change is very difficult. The message must be that systematic domestic violence is intolerable and must be fought against in all possible ways. There is no excuse for not taking a clear stand in condemning domestic violence. Mr Chairperson. I would like to stress five other essential factors in combating domestic violence:

  • First, there is a need for more research, statistics and documentation. I know that accurate statistical data are difficult to come by due to under-reporting by victims and under-recording by police and justice authorities. But without facts and figures, without common analyses we can’t measure the success or failure of our efforts.
  • Second, domestic violence is not a private matter, not an excusable way of maintaining discipline in a family, as is still too often claimed, but a fundamental threat to the economic development and welfare of
    people and countries. Combating domestic violence is crucial to achieving the MDGs if only because of the millions of dollars it costs in terms of health care, police and court workload, shelter and foster care, sick leave and non-productivity. Some examples: in Canada, the physical and sexual abuse of girls and women costs the economy 4.2 billion Canadian dollars each year. In Australia, the annual costs for refuge accommodation for victims of intimate partner violence amount to 14.2 million dollars. In Peru, one in three women in hospital emergency rooms is a victim of domestic violence.
  • Third, increased awareness of women’s victimisation can be a double-edged sword. While this
    awareness is necessary in order to create empathy and greater understanding, it can reinforce old stereotypes of women as helpless, vulnerable and in need of protection. That is why we have to maintain our approach of empowering women to take control over their own lives and bodies.
  • Four, violence cannot be counselled, policed, or legislated out of existence. An important step in
    understanding domestic violence is to recognise it as more than just a women’s issue. We need to search for methodologies for addressing men, e.g. by media campaigns, for confronting them with their own part in the process, their own responsibilities and accountabilities. Let me quote a man from a Men’s Support
    Group: “Who will the empowered girl marry if there is no empowered boy?”.
  • Five, there is a clear need for a greater focus on implementation and enforcement of legislation, and an end to laws that emphasise family reunification over the rights of women and girls.

In closing, I would emphasise that domestic violence is an obstacle to achieving the Millennium Goals. We have to include the fight against domestic violence in all our efforts to foster peace, human rights and development. I therefore strongly advocate a more central focus on the specific problems of domestic violence. Human rights should start at home: that is where most violence against women takes place.

I would also like to pay homage to all the brave women who, despite risks to their personal safety, openly acknowledge that they too are willing to confront domestic violence. Like the TV-anchorwoman in Saudi Arabia who recently publicly accused her prominent husband and showed the world her damaged face.

Let all the women who suffer from domestic violence follow her example and step forward so we can applaud them!!

Thank you Mr. Chairperson.



Ines Orobio de Castro (E-Quality) woont ook de CSW-zitting bij en heeft eveneens een dagboek.




Commission on the Status of  Women,  NY. 28 februari-11 maart 2005

Logboek Mathilde van den Brink nr. 6 en 7

vrijdag 11 maart 2005

Het heeft toch wel wat: in je hotel op Lexington Av., buiten de gillende sirenes, dit logboek hier in NY afsluiten. Het is vrijdagavond laat. Ik liep vanaf Times Squire, met een beker koffie in de hand, na te genieten van een one woman performance 'Nine Parts of Desire' door Heather Raffo in een klein theater Canel street/ down town Broadway. Aan te raden mensen, als jullie binnenkort hier moeten zijn! Heather heeft een Iraakse vader en een Amerikaanse  moeder Amerikaanse. Zze draagt het stuk op aan haar vele familieleden in Baghdad en de Iraakse vrouwen die ze heeft geinterviewd.
Ik was op het nippertje het theater. Zo’n laatste dag van een congres is altijd hectisch. Resoluties moeten worden afgehecht( waar mogelijk), statements ge-update. En iedereen is wat nerveus: Sluiten we 14 dagen vergaderen van de Commission on the Status of Women succesvol af?

ochtend: presentatie van de Europese Unie
In de ochtend zijn er nog vergaderingen. Er is een uitstekende informatieve technische EU-bijeenkomst van het Luxemburgs voorzitterschap: Beijing + 10, progress made within the European Union. Met analyses van de positie van vrouwen in de EU o.a. op terreinen van onderwijs en training, armoede, economie en besluitvormingsprocessen. Voor het eerst een power point presentatie! Conclusies:

  • Het 1995 UN Platform for Action is herbevestigd.
  • De EU heeft substantiële vooruitgang geboekt in de ontwikkeling van institutionele mechanismes, het beleid gender-equality  en de consolidatie van de 'dual EU strategy'.

Vooral dat laatste is van belang om te horen. Nederland is geen voorstander meer van een twee-sporenbeleid, maar op Europees niveau dus wel! Aardige gesprekstof voor minister van Aardenne en de Geus. Voor een volledig verslag: zie website Luxemburg Presidency.

middag: laatste discussies. Afsluiting met een katterig gevoel!
Snel naar de General Assembly waar de regeringvertegenwoordigers de resoluties er door heen moeten slepen. Om 18.00 uur is de officiële sluiting en tevens de opening van de 50th Session of the CSW.
Wij volgen de verhandelingen, maar beschikken helaas niet over de laatste versies van de resoluties. Maar de discussie over de pijnpunten op de resoluties over vrouwenhandel en economische ontwikkeling van vrouwen is goed te volgen. De VS houden vast aan de koppeling van vrouwenhandel aan prostitutie, en willen de verwijzing naar het aanvullend protocol Mensenhandel vanCEDAW en ook de Beijing + 5 Declaration niet onderschrijven. Ze zijn bang dat daarmee de deur naar het recht op abortus open gezet wordt. Boe geroep van af de publieke tribune en applaus van een aantal jonge vrouwen (Mormonen denken wij).
Een groter applaus - en niet alleen van de Nederlanders! - krijgt Heleen Bakker, die namens onze regering spreekt. Ze benadrukt, dat juist de legalisering van abortus en het vergunningenstelsel van prostitutie-clubs juist zorgt voor bescherming van de vrouwen en het terugdringen van vrouwenhandel.

Na een lang debat en vele interventies legt de voorzitter dit amendement even terzijde: een ieder  moet –volgens de regels- tijd krijgen om de wijzigingen te beoordelen. Er kan trouwens niet elektronisch gestemd worden, dus alles moet hoofdelijk. Er is nog meer oponthoud: niet alle ingediende moties zijn rondgedeeld.
Uiteindelijke resultaat: men heeft de agenda, 11 resoluties, niet afkunnen handelen, ook de esolutie over mensenhandel niet. We hoeven daar niet al te rouwig om te zijn, want het was en bleef een zwakke tekst. Het betekent wèl, dat er in april of zo een extra vergadering moet komen, en daar zullen de NGO's niet aanwezig zijn! 
Iedereen verlaat katterig de General Assembly. Niks geen feestelijke afsluiting met goed resultaat!
Het lijkt me koren op de molen van de VS, en een grote frustratie voor alle VN NGO’s!

afsluitend statement van de NGO's: No more empty promises: the time for action is now!
En hoe ziet het afsluitende statement van de NGO’s er ondertussen uit? De kop is goed gekozen: 'Turning Promises into Progress', en de staart ook 'No more empty promises: the time for action is now!'
In heldere, niet mis te verstane taal wordt aangegeven hoe hard er is gewerkt, samen met de regeringen, om het Beijing Platform for Action, en de Millennium Declaration te herbevestigen, en dat we de druk van de VS hebben kunnen weerstaan.
Bij de zo noodzakelijke hervorming van de UN pleiten wij voor een versterking van de posities van de CSW, Unifem, Daw (Division for the advancement of Women), OSAGI (office of the special advisor on Gender issues) en INSRAW (International research and trainings institute for the advancement of women).
Het statement wordt met algemene stemmen goedgekeurd en aangeboden aan Kofi Anan.

Dan wordt het nu tijd om afscheid te nemen van elkaar. We beloven plechtig, dat we onze regeringen onder druk gaan zetten om niet alleen met de mond te belijden dat achterstanden van vrouwen weggewerkt moeten worden in 2015, maar dat we politieke wil , actie en resultaten willen zien!!

woensdag 9 en donderdag 10 maart 2005.

werklunch op de Nederlandse Missie
Tijdens de werklunch op de Nederlandse missie passeren 11 resoluties de revue. En zoals altijd bij resoluties: er is een variëteit aan onderwerpen al naar gelang de situatie rijp is. Ik noem er een paar:

  • Situation of women and girls in Afhanistan, ingediend door de EU.
  • Women, the girl child and hiv/aids, ingediend door Mauritius.
  • Reducing demand for trafficked women and girls, ingediend door de USA.
  • Special rapporteur on laws that discrminate against women, door Philippines and Rwanda.
  • Mainstreaming a gender perspective into national policies and programmes, door Great Britain and Northen Ireland
  • Economic advancement for women, USA.

Flora van Houwelingen (SZW) en Heleen Bakker (BUZA) zijn experts op het gebied van het beoordelen en inschatten op haalbaarheid van resoluties. Het is oppassen geblazen als er een draft wordt ingediend door de USA. Soms hebben de dames zelf teksten ingestoken bij andere combinaties van landen dan de EU.
Onze NGO delegatie heeft de verschillende teksten bekeken. Twee 2 drafts van de USA springen eruit. Eén over trafficking, de ander over economische vooruitgang van vrouwen. Bij de tekst over trafficking wordt door Choice (jongeren organisatie) ingebracht dat opnieuw uit de tekst blijkt dat trafficking prostitutie is, en omgekeerd geldt hetzelfde. Ook de andere resolutie is herkenbaar Amerikaans: als de markt maar geliberaliseerd wordt, dan pakt dat wel goed uit voor de vrouwen.
Er moet nog veel geschaafd en overlegd worden met partners eer er een akkoord gevonden kan worden. De gesprekken zijn nuttig en vruchtbaar. Het is zeer plezierig te ervaren dat er serieus naar elkaars argumenten wordt geluisterd. Vooral de opmerking dat resoluties daar waar mogelijk langs de lat van de Millennium Development Goals gelegd moeten worden, wordt de volgende ochtend tijdens de briefing warm onthaald. Nederland staat er weer goed op! Stuif-bestuiving dus!.

De amendementen die de VS (uiteindelijk) niet indienden
En natuurlijk wordt nog even nagepraat over het niet-ingediende amendement van de VS op het gezamenlijke dokument 'to reaffirm the closing declaration of the group’s meeting 10 years after Beijing.' Vooral de argumentatie van de VS om hun anti-abortion amendement niet door te zetten spreekt boekdelen. Ambassador Ellen R. Sauerbrey zei: “we have heard from countries that our interpretation is their interpretation. So the amendment, we recognize, is really redundant, but is has accomplished its goals”.
Het was me een weekje wel. Veel tijd en energie is besteed om dat VS-amendement dat boven de tafel hing, níet te laten landen. In de wandelgangen, maar ook in de pers wordt gezucht dat de tijd beter besteed had moeten worden. Alle fuss voor niets, of wat zit er nog in de hoge hoed? We weten het a.s. vrijdag als alle resoluties gestemd gaan worden.
Maar ook deze 2e week bepaalt de VS in hoge mate de agenda. Er komt bericht dat er een reuze conservatieve senator aangesteld gaat worden als ambassadeur bij de VN. Hij zou de opdracht hebben meegekregen om de VN kopje onder te laten gaan. De Amerikaanse NGO's roepen ons allen op om de senaat te bekogelen met een hartgrondig nee tegen deze meneer!

NGO's moeten beter kunnen werken: succesvol gesprek met UNIFEM en DOW
De rest van de dag en ook een gedeelte van de donderdag gaan op aan overleg om de directeur van Unifem, de special advisor van Kofi Anan op het gebied van Gender en de directeur van DOW (devision of women), bij elkaar te halen om de NGO’s gelegenheid te geven hun frustratie, verwarring en verontwaardiging over deze 2 weken, te kunnen spuien. Algemeen is de klacht dat wij ons werk (beïnvloeden van de regering vertegenwoordigers) niet goed hebben kunnen doen.
De dames zijn er en het werkt: er ontstaat een dialoog. De NGO’s hameren op het feit dat de drie instituties zich moeten versterken door beter samen te werken.

Natuurlijk wordt er aangegeven dat er een gebrek aan geld is en aan status binnen de UN. We memoreren dat er meer vrouwen op hoge posten toegelaten moeten worden en tot onze verbazing blijkt er geen data bank van gekwalificeerde vrouwen te bestaan! Ik kan mijn oren niet geloven. Bij het op papier zetten van het wel en wee van de CSW valt mijzelf op dat de buitenwereld niet bestaat. Hier geen Haagse kaasstolp maar een glazen bol van vrouwenmieren!
Het is goed om een frisse neus te halen en in NY’s tempo 5 blokken te lopen naar de Deli voor koffie, sinaasappel en beker yogurt, en achter de p.c te kruipen voor dit logboek.




Commission on the Status of  Women,  NY. 28 februari-11 maart 2005

Logboek Mathilde van den Brink nr. 5

maandag 7 en dinsdag 8 maart 2005

Alles in New York = Big. Wellicht daarom twee keer Internationale vrouwendag vieren?

Maar eerst: what really matters me.

Reflectie op de eerste week: 6000 vrouwen debatteren tijdens meer dan 100 werkgroepen, side events, regionale caucussen, briefings, plenaire zittingen over bijna evenveel onderwerpen. Nauw opeen gepakt, tussen duizend papieren, folders, flyers, statements, press releases.

Wat willen we bereiken? Wie bepaalt de agenda? Welke status hebben de uitgebrachte adviezen, documenten, petities? En aan wie zijn ze gericht?

Op welke onderwerpen wordt er gelobbyd? En ook: dóór wie, vóór wie en áán wie? Is de positie van vrouwen wereldwijd verbeterd na Beijing? En is dat aantoonbaar meetbaar? Ofwel: zijn er reliable data, data collections, statistieken ('if we dont’t know the data, we don’t know what to do!').

Caren Grown, Washington DC in een panel discussie, verwoordt mijn scepsis over de vooruitgang.

 “Veel landen halen de doelstellingen niet. Reproduktieve rechten in arme landen zijn nog ver te zoeken. Nog steeds zijn er vrouwen die 6 uur per dag moeten lopen om water te halen. We moeten prioriteiten stellen, en we hebben daar nieuwe indicatoren voor nodig. De technologie is aanwezig, maar we moeten de politieke wil hebben en budget. Er moeten data komen voor alle taskforces. Gendermainstreaming is mooi, maar er moet wel wat te mainstreamen zijn. Ook de kosten van gender equality moeten zichtbaar worden gemaakt. Maar het is nog niet te laat: Passion, Action and Resources quarantee women’s rights´.

Beijing Betrayed

Tussen de stapels documenten vind ik een kloek boekwerk: Beijing Betrayed: women worldwide report that Governance have failed to turn the platform into action. Uitgegeven door WEDO (women’s environment & development organization). Het rapport is deze week uitgebracht, tijdens de high-level UN meeting on implementing the platform.. En het liegt er niet om. Het rappport is het werk van women’s rights activists (lawyers) in 150 landen. Een aantal koppen in de verschillende kranten van 4 maart maken het duidelijk: Women’s feature service: “Women still unequal before the law.”. Associated press: ”Women said worse off now than years ago”.

Inter Press Service: “One step forward, two steps back?”. Women's News: “Engages in tug-of-war at Beijing plus 10 - their mood has turned from hope to frustration”.

Het rapport laat duidelijk een ander beeld zien dan de regeringsvertegenwoordigers in hun speeches deze week naar voren brachten op het gebied van vrouwen rechten. June Zeitlin, executive directeur van WEDO, zei: “What we see are powerful trends: growing poverty, inequality, growing militarization, and fundamentalist opposition to women’s rights. These trends are harming millions of women worldwide”. Kijk dus ook eens op: www.wedo.org

Ik vraag mij af waarom hier niet over wordt gepraat, waarom we hier in New York blijven steken in het praten tegen elkaar. Waarom nemen we genoegen met de zwakke positie van de CSW?

 

Op zoek dus naar vrouwen om hierover te discussiëren. En die zijn er gelukkig. Elke dag zie je de frustraties over

het niet of nauwelijks toegang krijgen tot documenten, draft resoluties en daarmee het onvermogen om invloed uit te oefenen op de regering vertegenwoordigers toenemen. Wij Nederlanders hebben niet te klagen: twee keer een uitgebreide bespreking over alle onderhandelingen. Maar de Britten vergaderen elke dag met hun NGO’s! Ieder van ons gaat hotemetoten van de CSW bij elkaar trommelen om in een dialoog onze grieven, teleurstellingen te bespreken en oplossingen te bedenken die recht doen aan de deskundigheid van de NGO’s.

 

8 maart Internationale Vrouwendag

Maar nu snel naar de 8e maart. Ik heb de vorige avond nog gegoogeld wat er te doen is in New York. Ik vond een uitgebreide lijst van vrouwenorganisaties, maar helaas geen specifieke 8 maart bijeenkomsten. Wat een tegenstelling met ons land! Ik word gewoon jaloers als ik de prachtige website www.vrouwendag.nl zie, met een keur aan activiteiten.

Hier in het VN gebouw vindt een panel plaats, en wij mogen als NGO's er dit keer lijfelijk bij zijn. Weliswaar weer voorgezeten door dezelfde handsome intelligent young man (hij blijkt iets ouder te zijn in het echt dan op het video scherm), Under –Secretary-General for Communications and Public Information.

Het is werkelijk een bijzonder genoegen om 2 uur lang te luisteren naar uitstekende bijdragen ter ere van internationale vrouwendag. Titel: “Gender Equality Beyond 2005: Building a more Secure Future”. Ik kan het niet laten de highligts van een aantal speeches weer te geven.

Alle panelleden waren het eens dat de internationale gemeenschap na Beijing gender gelijkheid tot een realiteit zou moeten maken, en dat de tijd gekomen was om tot concrete acties over te gaan. Cijfers zeggen soms meer dan woorden: aan wereldwijde militaire uitgaven wordt meer dan $900 billion uitgegeven, aan de OECD landen minder dan $70 billion en ongeveer $3 billion gaan naar gender equality.

Nafis Sadek (speciale afgezant van Kofi Anan voor hiv/aids in Azië en de Pacific):

Drie van de Millennium Goals refereren direct aan vrouwen.  Zonder gender equality is het onmogelijk de first MDG goal- halvering van de armoede in 2015  te halen. Er zijn genoeg aanbevelingen, goals and targets. Wat vrouwen werkelijk nodig hebben aan wereldwijde veiligheid, is Action, Action, Action!

Jessica Neuwirth, president van Equality Now wees op de vele discussies om de VN te reorganiseren.

Laten we eens naar de feiten kijken; van de 31 under secretaries-General in de UN zijn maar 6 vrouwen. “The time had come to establish a serious mechanism to ensure the nomination of women candidates to serve in the most senior United Nations post and start a lobby for a women to replace the outgoing World Bank President!

Daar gingen de handen voor op elkaar! Zij vertelde verder dat in het 'High level panel on threats, challenges and change' gepleit wordt voor een status verhoging van de Commissie on Human Rights, en dat de CSW niet eens was genoemd! Gender equality werd maar één keer genoemd in het rapport,  terwijl resolutie 1325 nadrukkelijk aan geeft dat in conflict preventie een centrale rol voor vrouwen is weggelegd. “The Panel did not really address women’s empowerment”.

Het debat wordt afgesloten met de woorden gericht tot ons: “Don’t be disillusioned by the problems because, without hope, there was no vision”. Zie voor een uitgebreid verslag: www.un.org/News.

Er wordt een mars en een rally georganiseerd met als motto:

Women say no to violence, no to terror, no to war. We say yes to equality, justice, and respect!

Er wordt verzameld op de 5th Avenue, en gelopen naar de 1the Avenue. Voor het gebouw van de UN zullen een aantal spreeksters het woord voeren. Deze mars wordt gesponsord door onder meer Women’s Anti-Imperialists League, Feminist Peace Network, Ladies of Liberty, Mothers Acting Up, Radical Women en meer. In Nederland zie je zulke namen van organisaties niet meer!

We kunnen helaas niet meelopen, want het is een ervaring apart om in New York te demonstreren! Niet alleen vanwege de sneeuw en de harde wind, maar we hebben een bespreking op de Nederlandse missie want er gaat overlegd worden over 11 resoluties. Daarover morgen meer.




Commission on the Status of  Women,  NY. 28 februari-11 maart 2005

Logboek Mathilde van den Brink nr. 4

zaterdag 5 maart 2005: The Vagina Monologues: Stories from China in the School of the Arts op Broadway.

Eén van de vele activiteiten die bezocht kunnen worden in het kader van Celebrating Women and the Arts: Struggles and Triumphs.

Eens te meer besef je hier in New York, en dus ook tijdens the Commisson on the Status of Women, dat leven kiezen is. Dus ook hier. Women, Film and Video. Women and Performence. Women’s Writings. Women’s Art. Maar er moet ook eens even tijd zijn om aan te rommelen, papieren te ordenen, stukken te lezen. 

Maar ja,  de Vagina Monologen móet ik zien. Het blijkt een documentaire te zijn, over de totstandkoming  van de uitvoering in China. Met gesprekken met de auteurs en de meisjesstudenten, die zich onder leiding van hun docenten de teksten eigen maken. De Chinese professor in Vrouwenstudies heeft de van oorsprong Amerikaanse tekst omgezet in Chinees herkenbare leefsituaties.

Het is prachtig om te zien, hoe de studenten aanvankelijk nauwelijks het woord 'vagina' durven uit te spreken, laat staan dat ze thuis vertellen waar ze mee bezig zijn. Je ziet ze groeien in hun rol! Ze vertellen ook dat ze steeds zelfbewuster worden: een groot goed, en, vinden ze, een felicitatie waard.. En gelijk hebben ze!

November vorig jaar was hun eerste opvoering, op een universiteit. Dat heeft veel publiciteit opgeleverd. De studenten zijn nu een ronde aan het maken, alleen op universiteiten en dan ingebed in een programma  'gender studies' . Wrang is het te horen dat de universiteiten van Shanghai en Beijing de opvoering van de Vagina Monologen hebben verboden. Wie spreekt er nog van vooruitgang in Beijing, 10 jaar na Beijing??

Deze video is pas onlangs uitgekomen met een Engelse ondertiteling en wordt nu voor het eerst vertoond in de VS. De regisseur en de videofotograaf waren bij de vertoning aanwezig. Ze waren duidelijk verlegen met het minuten durende applaus. Ik sprak nog even met ze en heb hen gewezen op ons vermaarde Rotterdamse filmfestival. De fotograaf wist daarvan, en gaat contacten leggen.

Mij zal vooral de intentie bij het spelen van de monologen bijblijven, het gegiechel over het woord  'vagina'. En ook de moed van de makers en acteurs om hun eigen belevenissen onder ogen te zien en er over te praten. Een saluut voor hen,  dat ze niet bezweken zijn andere woorden te kiezen voor "the Vagina Monologues: Stories from China”.

Later heb ik ook nog 'Women and performers' bezocht, in een prachtig gerestaureerd pand in mid –town New York,  een soldiers, sailors, marines and airman’s club. Een mooie one woman show. Maar mijn gedachten zijn eigenlijk nog bij de Chinese monologen. 'Women’s art exibition' kan ik komende week nog bezoeken gelukkig. Wat is het leven waard zonder cultuur.




[ Pagina: 1 2  >>>]