dinsdag 20 augustus 2019 Home Zoek Contact Veel gestelde vragen Sitemap Print deze pagina  
 
 
 
Actueel
Nieuw op de site
Dossiers
Focus
Den Haag
Emancipatie algemeen
Varia
Servicepagina
Onze andere sites
 
 Evelien Tonkens
 
 Naar de vorige pagina
 
 
 >  FOCUS  >  EMANCIPATIE AGE...  >  OPINIES
 >  EVELIEN TONKENS 
De top-drie emancipatie-onderwerpen 2003 van:

Evelien Tonkens
TK-lid voor GroenLinks,
nr. 6 op kandidatenlijst TK-verkiezingen 2003

 

1. Verbetering positie van vrouwen op de arbeidsmarkt
2. Verbetering buitenschoolse opvang
3. Tegengaan van geweld tegen vrouwen


1. Verbetering positie van vrouwen op de arbeidsmarkt

De positie van vrouwen op de arbeidsmarkt is nog steeds behoorlijk beroerd. Dat valt niet zo op doordat vrouwen zich vrij geruisloos terugtrekken: ze gaan fiks minder werken als ze kinderen krijgen, en een ander deel verdwijnt in stilte vanuit een baan met te hoge werkdruk in de WAO. Van de laatste 57.000 WAO-ers waren er 50.000 vrouw. Vooral Turkse en Marokkaanse vrouwen komen erg vaak in de WAO. En moeders met kinderen werken gemiddeld nog geen 10 uur per week. De meeste vrouwen zijn dan ook niet economisch zelfstandig.

Ik wil er aan bijdragen dat vrouwen goede, jarenlang goed vol te houden banen krijgen, waar ze zich in kunnen ontplooien en die hen economische zelfstandigheid bieden.  Vooral in zorg en welzijn, waarover ik ook woordvoerder ben, moet hoognodig veel verbeterd worden.  Al jarenlang  zijn er zes redenen bekend waarom veel vrouwen de verpleging en verzorging  vroegtijdig voor gezien houden: gebrek aan tijd om goede zorg te geven, gebrek aan zeggenschap over werk en werktijden, gebrek aan passende kinderopang, gebrek aan loopbaan- en ontplooiingsmogelijkheden. Daar komen de laatste jaren twee redenen bij: overmatige bureaucratie en onveiligheid op het werk als gevolg van agressie van clienten. Die acht vertrekredenen moeten hoognodig weggenomen worden. Dan is het personeelstekort in  zorg en welzijn trouwens ook snel opgelost. Dus meer tijd, meer zeggenschap over eigen werk en werktijden, passende kinderopvang, betere loopbaanmogelijkheden enzovoorts.

Daarnaast vind ik het hoog tijd dat er meer mannen in de zorg gaan werken. Omdat onbekend onbemind maakt, is een maatschappelijke stage een goede kennismaking - ook voor vrouwen trouwens. Ons idee is: maak tijdens of na je middelbare school een paar maanden vrijwillig kennis met de zorg en bekostig zo je studie. 

Ook vind ik het erg belangrijk dat vrouwen echt welkom gaan zijn in ‘mannenberoepen’ van de bouw en de brandweer tot en met de politiek en de wetenschap. Daar moet weer actief beleid op gemaakt worden: vrouwen niet alleen actief werven, maar ook begeleiden en behouden, en seksistische omgangvormen bekritiseren en veranderen.

2. Verbetering buitenschoolse opvang

De hele kinderopvang moet veel goedkoper en beter, maar het grootste knelpunt is momenteel wel de buitenschooolse opvang.  Die is er vaak niet en waar hij wel is, zijn er lange wachtlijsten, onflexibele tijden, veel te hoge kosten en dan is het ook nog eens niet leuk  voor kinderen! Het is te vaak niet veel meer dan wachten tot je ouders je komen halen, omdat er nauwelijks een programma is, omdat je er geen vriendjes of vriendinnetjes hebt, en omdat er veel te weinig ruimte en spullen zijn.

De buitenschoolse opvang  (dwz. opvang voor schooltijd, tussen de middag en na school) moet toegankelijk, goedkoop en ontzettend leuk zijn. Het moet zo zijn dat kinderen liever naar de BSO gaan dan naar huis, omdat er meer te doen is, omdat er andere kinderen ook mee doen. In andere landen, met name Denemarken en Zweden, kun je zien dat dat kan. Daar bestaat de BSO uit een enorme rijkdom aan ruimtes en activiteiten: een om te dansen, een om te boetseren,  een om te schilderen, een om te soundmixen, een om muziek te maken en ga zo maar door. En een om rustig een boekje te lezen… Bij elke activiteit is er iemand die je kan begeleiden, als je dat wilt. Daar heet de BSO ook geen BSO maar Vrijetijdscentrum.

Daar moeten wij ook naar toe. Daartoe moet kinderopvang een recht worden. Iets waar we allemaal aan meebetalen, net als aan het onderwijs. Wie zegt dat kinderopvang een keuze is en geen recht, gaat eigenlijk nog uit van het kostwinnersmodel.  Die gaat ervan uit dat werken voor vrouwen een hobby is.

De komende wet op de kinderopvang  - een produkt van paars dat door de huidige coalitie niet is veranderd - staat mijlenver van dat recht af. Het is een beroerde wet die ouders tot het kind van de rekening maakt, en ze met het probleem opzadelt hoe ze geld van hun werkgever kunnen terugpingelen. De werkgever is niet verplicht te betalen, maar de ouders moeten wel bij de werkgever aankloppen . Ik ga om te beginnen proberen erin te krijgen dat werkgevers verplicht worden om  mee te betalen.

3. Tegengaan van geweld tegen vrouwen

Het blijft maar gebeuren, het wordt ook eerder erger dan minder: geweld tegen vrouwen (mishandeling, seksueel geweld, vrouwenhandel). We lijken het bijna te accepteren als een natuurverschijnsel - tenzij het van allochtone mannen komt, maar dan lijkt het vooral een manier om die nog eens een veeg uit de pan te geven.