dinsdag 20 augustus 2019 Home Zoek Contact Veel gestelde vragen Sitemap Print deze pagina  
 
 
 
Actueel
Nieuw op de site
Dossiers
Focus
Den Haag
Emancipatie algemeen
Varia
Servicepagina
Onze andere sites
 
 Malou van Hintum
 
 Naar de vorige pagina
 
 
 >  FOCUS  >  ARCHIEF  >  TK-VERKIEZINGEN 2002
 >  SLOTBESCHOUWINGEN  >  MALOU VAN HINTUM 
Slotbeschouwingen Emancipatiedebat TK-verkiezingen 2002

MALOU VAN HINTUM

CDA dichtst bij de emancipatietrofee

Malou van Hintum (6 mei 2002)

Het klinkt ongelofelijk, maar het is wel waar: wie de emancipatie een warm hart toedraagt en het ab-so-luut het doorslaggevende item vindt bij de bepaling van haar (zijn) stem, komt bij de club van Jan Peter Balkenende terecht.
Het CDA neemt als enige op de site www.emancipatie.nl glashard stelling tegen de emancipatie-opvatting van staatssecretaris Annelies Verstand. Die pleit er immers voor haar opvolger te stationeren bij het ministerie van Economische Zaken. Emancipatie betekent kennelijk vrouwen snel en voor zoveel mogelijk uren de arbeidsmarkt op te jagen. Die indruk had ik al nadat ik de deprimerende plannen van een door haar ingestelde commissie had gelezen om kinderen zó lang in pedagogisch-didactisch verantwoorde multifunctionele gebouwen op te sluiten als de werkgevers van hun ouders wenselijk achten. Met als achterliggende idee dat ouders op zo’n manier werk en zorg goed kunnen combineren. Maar wie is zo naïef om dat te geloven? In feite wordt voorgesteld een totale economisering van de privésfeer te faciliteren. En dat heeft geen moer met emancipatie te maken!

CDA: emancipatie is meer dan economie ….
Het CDA heeft daar oog voor. Die partij begrijpt daarom ook dat we er met uitbreiding van kinderopvangplaatsen en buitenschoolse opvang - de automatische riedel van de meeste andere politieke partijen - niet zijn. Ouders willen hun kinderen best een paar dagen per week onderbrengen bij goedwillende professionals. Maar ze hebben ze toch ook gekregen om ze zelf te verzorgen en op te voeden. Het idee van een levensloopverzekering zoals de christen-democraten voorstellen vind ik dan ook briljant : niet alleen ouders, maar ook kinderlozen worden zo in staat worden gesteld in hun leven een evenwicht aan te brengen tussen arbeid, zorg, studie en vrije tijd.

… maar mist nog betaald verlof en gelijke beloning
Wat ik mis bij het CDA is het voorstel om een 32-urige werkweek te realiseren en een wettelijk en door de overheid gefinancierd bevallingsverlof van een jaar: zes maanden op te nemen door de moeder, en zes maanden door de vader (laat die het afweten, dan vervallen tijd en geld. Dat is de enige manier om mannen een beetje aan het zorgen te krijgen).
Ook zou het CDA - als het echt de Emancipatietrofee wil veroveren - meer oog moeten krijgen voor het probleem dat vrouwen nog steeds niet hetzelfde verdienen als mannen wanneer ze dezelfde arbeid verrichten. En ook voor het feit dat heel veel vrouwen werken in sectoren die te lage salarissen uitbetalen. De toekomstige CDA-minister van Gezins- en jeugdzaken moet zich op die punten eens goed oriënteren bij GroenLinks en de SP.

Cruciaal: mannen hebben nauwelijks last van niet-geemancipeerde samenleving
Emancipatie speelt in de huidige verkiezingsstrijd geen enkele rol. Dat is jammer. Maar het verbaast me niet. Net zoals milieu. Daar hoor je ook helemaal niets over. Zelfs een zogenaamd groene partij als GroenLinks roert het thema deze verkiezingscampagne nooit en nergens aan. Emancipatie en milieu zijn ‘softe’ onderwerpen, die pas aan de orde komen als de ‘harde’ items geregeld zijn: veiligheid, criminaliteit, files en wachtlijsten. Toch is de combinatie van arbeid en zorg een kwestie die steeds meer mensen aangaat. Ze veroorzaakt bijna dagelijks concrete problemen en noodzaakt met name vrouwen een ander leven te leiden dan ze eigenlijk willen. En dat is meteen het cruciale punt. Mannen hebben nauwelijks last van een niet-geëmancipeerde samenleving. Het zijn in de regel nog altijd vrouwen die zich in allerlei bochten moeten wringen en zich daar vaak nog schuldig over voelen ook: want zij willen toch zo nodig?

Zolang de kwaliteit van ons leven en daarmee de verdeling van arbeid, zorg en vrije tijd niet een kwestie is die mannen en vrouwen in gelijke mate aanspreekt, zal het kwakkelen blijven met de emancipatie. En dreigt de economisering van het leven - het mannelijke model - het te winnen van het streven naar een delicate balans tussen werk en privé waar de meeste vrouwen naar op zoek zijn, en die de meeste mannen geen kwaad zou doen. Dat is een treurig perspectief.